Ben bir sır kâtibiyim. Kâtib-ül-esrar.

Sırlar yazarım. Ne geçerse bir padişah yüreğinden onu yazarım.

Görevim, yerine hissettiğim bir padişah da olsa, başkalarının kalbiyle hissetmek olur böylece. Başkalarının yerine sevmek. Kimi bir padişahın esrarını yaşarım bu yüzden, kimi bir padişahın yerine ölürüm.

Sırrım ben. Başkasının yerine ölümüm gün gibi ortadadır da, kendi adıma varlığım ancak karanlık gecenin içindeki siyah nokta kadardır. Görülmeyen varlık, sesi varsa var. Kalbin nesi var? Kalbin sesi var. Benim olmayan sesi kuşanır o sesi sahiplenirim. Bu yüzden hiç yaşamaz ama hep dinlerim. ?Ey kalpleri evirip çeviren Allah?ım?, ben de senin yarattığın bir kalp değil miyim? Demedim, demedim. Hayır, hiç şikâyet etmedim, hiç böyle demedim.

Teşrifatta adım aşikâr olarak geçse de, bilinmeyen bir yanı vardır sesini sahiplendiğim kalbin sahibiyle aramızdaki rabıtanın. Onlar benim isteyip de yaşayamadığım hayatları yaşarlar hep, bense onların yerine yanarım. Çünkü ben birsır kâtibiyim. Kâtib-ül esrarım.

?