Bu seferki, herhangi bir şiddet sahibi gücün, hayatlarımızı kuşatma ve baskı altında tutup, yıkıcı bir uysallıkla, sonu gelmez buyruklarına boyun eğdirmelerinden farklı.

Gazetelerde yazan, televizyonlarda konuşan, dergilerde söyleşiler yapan, geniş salon toplantılarında hipnotik seminerler düzenleyen psikiyatristlerin her anlattıklarından kendime bir pay çıkarıyorum. Televizyondan gözlerimin içine baka baka, “hey camın arkasında duran adam, işte bütün bunları sana söylüyorum” dediklerini hissediyorum ve iliklerime kadar ürperiyorum.

Burada olduğumu biliyorlar. Ne yaptığımın, aklımdan neler geçtiğinin, kırılganlığımın, tek başınalığımın farkındalar ve durmaksızın toplum için, modern hayat için ne kadar tehlikeli olduğumu söylüyorlar.

Daha dün bir köşe yazısındaki tespitlerden hareketle, cinayete, uyuşturucu ve alkol kullanımına, sürekli kadınların peşinde olmaya ne kadar yatkın olabileceğimi anlamış bulunuyorum.

Hayatım boyunca plan yapamayacağımı, heyecan peşinde koşturacağımı, arzularıma yenik düşeceğimi ve sürekli tutarsızlıklar sergileyeceğimi de öğrendim. Öylesine korkunç neden-sonuç ilişkileri kuruyorlar ki bunların dışında kalabilmek imkansız.

Psikiyatristlerin, psikologların, yaşam koçlarının ve bilmem ne haltla uğraşan adamların gün geçtikçe daha hakim tepelerden halka seslenişlerde bulunmalarından nefret ediyorum. İşin kötüsü bunu bize de inandırdılar. Gecekonduda oturan ve saçlarını komşusunun boyadığı kadına da, bir tek tırnağının kırılmasını yeryüzünün en önemli olayı sayacak kadar kendine dönük kadınlara da bu duyguyu iman derecesinde aşıladılar.

Artık onlar olmadan hayatımıza devam edemeyeceğimize dair sarsılmaz bir inanç taşıyoruz. Bu çağın önderleri, popüler kimlikleri, büyücüleri, planlayıcıları psikiyatristler oldu.

İşin kötü tarafı kendime bile itiraf edemeyeceğim şekilde, bazılarının doğru söylediklerini biliyorum.

Teslim olmak niyetindeyim.

Kendimi olur olmaz şekilde sayıklarken yakalıyorum mesela. Bir filmin aynı sahnesini defalarca izlememi nasıl açıklayacağım? Roman kahramanlarının bir yerlerde yaşıyor olduklarına inanmaktan kendimi alamıyorum.

Yalnızlığın ve hüznün hastalık sayıldığı bir dünyada kendimi daha fazla gizleyemeyeceğimin farkındayım.

Burada olduğumu nasılsa biliyorlar.

Bu dünyada varolabilmek için, her sabah uyandığımda da yeni bir sebep aramak pek de normal insanlara özgü bir davranış olmasa gerek.

Teslim olmaktan başka çıkar yol kalmadı elimde. Arzu ettiğiniz renkte bir hapı hiç sorgusuz sualsiz yutmaya hazırım.

“Yalnız hüznü vardır kalbi olanın” diyen adamı sevmeye devam edeceğim bilesiniz, renkli haplarınızı yutsam da.

Çünkü “hüzün öylece orta yerdedir.”

Tarık TUFAN