Bir video ile girdiğin günah o kadarla kalsa keşke! Senin kendine ettiğin bu zulmü vallahi kimseler yapamazdı inan! Arkadaşlarından 138 tanesi bu edepsiz klipi aynen paylaşmış. Onların arkadaşlarının ve dahi zincirleme devam eden paylaşımların günahını hesap etmek bizim istîdâdımızı aşıyor Cemil.

“Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz,
nasıl ölürseniz öyle dirilirsiniz!..”
(Münâvî, Feyzü`l-Kadir, V, 663)

emil, hiç de ciddiye almadığı, umursamadığı hayatının baharında ansızın ölüverdi. Birkaç akrabasının ve okuldan bir iki arkadaşının haricinde kimse de onun ölümünü takmadı zaten. Takanlar da cenazede yakalarına taktıkları siyah beyaz resim kadar taktılar. “Ağlarsa anam ağlar, gerisi vokal yapar” hesabı birkaç hafta içinde akrabaları tarafından da unutuldu gitti. Arkadaşlarının zaten üniversite giriş imtihanları vardı. Ölümlerden bin beter sınavı bırakıp da onun yasını mı tutacaklardı. Cemil Meriç`i tir tir titreten bir ölümle: “Kurbağa gibi geberip gitti.” Cemil. Onun yokluğuyla topu topu bir “vırrak” eksildi.

Cemil’den geriye ne kaldı… “Eşek ölür semeri kalır.” derler ya, ortalama bir gencin sahip olabileceği kadar kılık kıyafet kaldı, üniversite imtihanına hazırlık kitapları kaldı, bir iki elektronik alet edevat ….vs. kaldı ardında. Haaa bir de, gerçekte ne kadarının ona ait olduğu şüphe götürür bir kız arkadaş bıraktı gözleri yaşlı. Giydiği elbiselerden, takılarına varıncaya kadar her biri bir başka erkek arkadaştan yadigar bu kızın, iki günden fazla yaş süzülmedi o güzel gözlerinden. Kendisinin üzerinde o kadar çok delikanlının hakkı hukuku vardı ki, kıza kamu malı gözüyle bakılıyordu memlekette. Vefatının ardından Cemil`in kırkının çıkmasını dahi beklemeyecek, Facebook`taki kişisel bilgilerini güncelleyecekti: Cemil’le olan cümle fotoğraflarını silip şu iki cümleyi ilave etti: İlişkiye açık.

Cemil`in son derece sıradan, bayağı hayatını ayrıcalıklı kılan bir ölümü vardı. Hatta o günlerde haber sayılabilecek vukuâttan addedilip bir iki gazetenin sayfalarına dahi girmişti:

“Bilgisayarının başında Ölü Bulunan Genç”

Saatlerce bilgisayarının başından kalkmamasından annesi hiç şüphelenmemişti. Zaten hep öyle olmuyor muydu? Bir iki gün odasından çıkmaması da olağan bir şeydi. Odadan pis kokular gelmeye başlayınca işin vehameti anlaşıldı.

Cenaze namazı kılındıktan sonra son yolculuğuna uğurlanan delikanlı, geri dönüşüm kutusuna gönderildi. Geri dönüşü olmamacasına hayattan kaydı silindi. Ardından imam efendinin telkin işlemi de bitti. Cemaat teker teker dağılırken meraklı bir iki hacı amca imamın başına üşüşüverdiler.

- Ula ha bu uşak var ya! Pilgisayarun paşında ceberip citmiş hee! De bakayım hoca, bu uşak nasıl haşr olayi?