Uzay boşluğunda yalnız kalmış bir insan ne kadar iyi olabilirse o kadar iyiyim şimdi. Göktaşları, yıldızlar falan. Kafamın içi kocaman bir uzay şimdi. Ve ben. Ben içinde sağa sola koşturan bir divane. İstatiksiksel olarak elde var yığınla düşünce. Ve bir sürü yol. Hangi taraf iyi adam? Alev topuna dönüşmüş düşüncelerim hızla beynimin koridorlarına çarparken, ben bu sefer hiç zevk almıyorum. Bir volkan gibi patlayıp kafa tasımın üstünde bir krater oluşması an meselesi.
Sonra oralar verimli bir toprak haline gelecek. Yeşermek içten bile değil.