Üzerinden her geçişimde hiç umursamadığım kaldırımlara değişik anlamlar yükler oldum şimdilerde. Gri-kırmızı kimi zaman soğuk kimi zaman o sıcak yüzleriyle ezilip durdular sert topukların altında. Suçları kaldırım olmaktı onların, kimi hüzünlü ağlak duruşuyla kimide umursamaz. Bugün evden çık ve şöyle bir gez kaldırımların üstünde. Dinle acı feryatlarını. Aile Çay Bahçesinin orda dur mesela sor bakalım bugün kaç insan ezmiş.
Sordun mu ? Ne dediler peki..
Aslında demek istediğim şu ki belediye başkanlarının kaldırımlara karşı duydukları bu sempatiye karşı empati kurabilmek. Niye her gelen var olan kaldırımları bozup yeniden yapmakta. Derdiniz ne kardeşim :-) Rahat bırakın artık şu kaldırımları. Bir sır vereyim mi, her akşam içlerini döküyorlar ve yeter artık bizle uğraşmasınlar diye feryad ediyorlar. Kaldırımların yalancısıyım...
Dua ile...
Talat ALTUN
admin@talataltun.com
