Kapıyı araladım, ıçerden tuhaf sesler geliyordu. Kafamı usulca aradan soktugum da karşımda ki manzara urkutucuydu. Bir cinayetin beşinci saniyesinde sahneye ben çıkmıştım. Gozlerim donup kalmış istesem de kafamı çeviremiyordum. Dostum, o çok sevdiği kızı en çok sevdiği yerinden bıçaklamıştı. Kalbinden. Kalbin benim olacak derken inanın aklıma bu denli bir sahne gelmemişti. O çok sevmiş fakat gururu onu esir almıştı. Aşağılamaları,umursamazlıkları onu çok incitmiş olmalıydı. Sonunda kafamı soktuğum delikten çıkarmış arkama bile bakmadan kaçmaya başlamıştım. Aklımı kaçırıyordum sanki. Bomboş sokakta karanlığa dalmış koşuyordum son sürat. Bir kalp boyle elde edilmemeliydi. Kalp ele alınmaz, okşanır. Aslında ben ruhumuzdan ayrı kalbin bır ruhu olduğu duşuncesindeyim. Zira kalbin kalbi okşaması çok farklı. Ruhun bedene dokunmak isterken, kalbin sadece o kalbin atışlarını duymak ister. Arkadaşım farklı bir kalp okşama tekniği geliştirmiş olmalı ki elinde duran kalpten kan damlıyordu. Koşmaya devam ediyorum.. Kansız aşkların tuhaf oyunların hayat yokuşlarınin olmadığı sakin sessiz bir yer bulana kadar. O kalp şimdi ne işe yarar ?

// Talat Altun