Hücreler yeniliyor bedeni ama, ruhunuzda açılan bir yara varsa bunu kapatmak neredeyse imkansız oluyor. Her gece çöküşünde yeni bir kabir azabı provası yapıyorum kendimce. Sorular soruyorum ama dünyevi. Buz gibi bir yatağa uzanıp, kıpırdamadan öylece duruyorum. Mezar yapıyorum düşlerimde. İnsanlar hep mutluluğu düşlerken ben tam aksini yapıyorum. Gücüme güç katıyorum fakat bir tarafı yaparken başka bir taraf patlak veriyor. Patikadan aşağı iniyorum, bir ırmağın kıyısında nefesleniyor ve antrenmana devam ediyorum. Benim düşlerim ne Paris ne de Kuşadasında tatil. Benim düşlerim, insan olma çabası. Gözlerim, karanlıktan başka bir şey görmüyor. Görmesin!