Darmadağın odam, ben yinede toplamiyorum. Kitaplarım sağa sola saçılmış, notlarım kendilerini uçak yapmış uçuyorlar. Kalemler boy boy dizilmiş içtimaya hazırlanıyorlar. Şimdi bir kağıt geçti başımın üstünden. Duvarlara çarpıp yere düşüyor not tuttuğum ufak kağıtcıklar ürkek kuş misali. Niye kaçmak istiyorlar anlayamadım. Kucağında çokça anlam barındıran bir metin aheste adımlarla kapıya yöneliyor. Gün yüzü görmek benimde hakkım dermişcesine. Sır gibi saklayıp kimselere göstermediğim kendimce büyük yükler yüklediğim yastık altı notlarım var benim. Etrafında alakasız şekiller olan. İlk okuyuşta anlaşılmayacak türden. Aklımın odalarına hapsettiğim türlü olaylar. Hepsi kayitta. Bir gün yüzüne vurmak için sakladığım lanet dipnotlarım. Noktası nerde belirsiz belkide bitmemiş cümlelerim. Kırk haramilerin depoladığı hazineler gibiler ama ben çalmadım. Çalınan hayallerimin bir iz düşümü hepsi. Çuval çuval. Öyle açıl susam diye gerizekalı bir tabirlede açılacak türden bir kapisi yok. Yok tabi ne sandın.

// Talat Altun