Tam sakinleşiyordum ya, sonra sinirleri tavan yaptıracak muhakkak bir şeyler bulunuyordu.

Öyle bir günün sabahındaydım. Sakinleşmiştim,  sonra tekrar nefretin boğucu kucağına düştüm. Nefret beni yiyip bitiyordu adeta. Aklıma her düştüğünde vurup, kırıp, parçalamak geliyordu içimden. Sonra gidip namaza duruyordum, dua ediyordum, ferahlıyordum. Daha O’nla buluşmamı bitirir bitirmez arkamı dönmeden tekrar nefretin içine düşüyordum. Bu nasıl bir hal almıştı artık bilmiyorum. Sanki her baktığım şey O. Her yerde O. Yanılıyor olmam gerekiyordu ya da hayal görüyordum. Yoksa akli dengemi mi kaybetmiştim? Yok lan. Sapasağlamım işte, bu satırları ben yazıyorum. Yoksa bunlar da başka saçmalıklar mı? Olabilir, zaten düzgün şeyler olduklarını da zannetmiyorum bu yazdıklarımın ha. Zaten kafayı sıyırmak gerek biraz bunun için. Yani ne bileyim, huzurlu, mutlu bir adam oturup da ne yazsın ki! Otursun mutluluğun tablosunu çizsin o. Biz acımızla mutluyuz zaten.