Karanlığı yararak hızlı adımlarla geri dönüyordum. Etrafıma bakıyordum da ulan bu gece harbiden soğuk hava. Ceketimi iyi ki giymişim diye içimden geçirdim. İnsanlara baktım, hep bir koşturmaca. Herkeste bir telaş. Cebimden ufak not kâğıdımı çıkarıp not alıyorum: İnsanlar yine her zaman ki gibi koşuyor, Allah bilir durup bir kere olsun niye bu kadar çok koşturduklarını düşünmüyorlardır. Niye koşuyorlar hangi hizmete aracılık ediyorlar çok merak ettim doğrusu. Ben de koşuyordum bir zamanlar. Yakın bir geçmişte bu koşuşa bir son verdim. Ağır aksak adımlarla yürüyorum şimdilerde. O değil de yolda yürürken bu insanların koşuşturmacası niye bana böyle farklı geliyor bazen gerçekten anlam veremiyorum. Bana bazı şeyler gerçekten farklı geliyor, sonra kendime dönüyorum her defasında. Şimdi olduğu gibi. Ben niye sağa sola bakıp ıslık çala çala eve doğru adımlamam gerekirken bu insanlara kafayı takıyordum ki. Çok mu soru sormaya başladım ne?

Soruları buruşturup yanından geçtiğim bir çöp konteynırına bırakıyorum. Zihnimde sağa sola koşuşturan fikirler beynime baskı yapmaya başladı yine.