Biz, inadına bir tezat teşkil etsin diye biz diyorum. Biz çok yalnız insanlarız.
Biz kavramına kaç insan girer sizin için bilmiyorum ama biz işte.
Biz demeyi öğrettiler bize. Ben demek çok ayıp bu muhitte. Bizim muhitimizde.
Hepi topu koca bir yalnızlıktır işte. Beş bin kişiyle beraber bile olsak yalnızızdır. İnsan her defasında kendini ne kalabalık bir çevrem var diye kandırsa da hava da ki koku yalnızlıgın kokusudur. Herkesle paylaşılmaz dert dediğin, yureğini okşayacak cinsten yurekten anlıyorum seni diyen insanlar olmalıdır bizim muhatabımız. Derdimle dertlenecek, acıma ortak olmasın. Acım benim acım olsun, acıya kıvam verecek insanlar gerek. Ayarını tutturmana yardım edecek. Gozunun içine baktığında nefesini harcattırmayacak sana. Ben diye tabir etmeyecek biz diyecek. Karşılık beklemeden. Yeri geldiğin de uçurumdan manzarayı birlikte izleyip çaktırmadan kenara çekecek seni. Sen baktığın da etrafına uçurumların dumduz ovalar olduğunu goreceksin. Yaşanılanları bir hayal gibi gorecek, acaba gozume bir gazete parçasındamı ilişmişti bu manzara diyebileceksin. Hayal meyal hatırlamaya başlayacaksın ne kadar kotuluk varsa. Ne varsa dunde kalmış, bir yerlerde gormuş gibi animsamalar uyanacak.