Gece garip garip şeyler gördüm karanlığın içinde. Nasıl desem bilmiyorum ki. Sen biraz... Biraz öfke, kibir biraz. Sonra yalanlar. Diz boyu yalanlar, alabildiğine yalanlar. Öyle başlıyordu ya hikayemiz. Yalanlar yalanlar üstüne... Hatırladın mı ? Ben! dedim. Ne işim var karanlığın ortasında? Sonra açtım lambayı, yalanlarından bıktığım gündü hatırladın mı ? Öyle başlamıştı benim hikayem. Dikkat et bizim demiyorum. Çünkü o noktadan gerisi bana aitti. Seni karanlığa hapsettim duyuyor musun..
// Talat Altun