Yazmayı hayal edip, yazamadığım her cümle için ağlıyorum. Öyle içleniyorum ki kafamın içinde dönüp duran kelimeler kafa kafaya çarpışıyor. Paramparça oluyorlar. Hecelere bölünüyorlar. Öznesiz cümleler yolumu kesiyor. Yana yakıla bir özne arıyorum, çok tehditkar bu cümleler. Bir daha aklına gelmemek üzere gönlünden hicret ederiz diyorlar. Yapıştırıyorum hemen biz diye. Biz, geç kalanlar. Bu teknolojinin Türkiyeye on yıl sonra gelmesiyle hemen hemen aynı. Toplum o kadar çok yalan üretiyor ki biz farkına varana kadar yıl geçiyor. Öğrendik derken bir yenisi daha. Kim dur diyecek buna?

//Talat Altun.