Azimsanamayacak bir acıyla bogusurken, tam nefesimin tukendiği bir anda başımı sudan çıkardım. Etrafıma buğulu gözlerle bakmaya çabalarken, tam kurtuldum derken koca bir denizin ortasında olduğumun ayrımına vardım. Şimdi oksijenim var fakat gücüm yok. Olmasını beklemek ahmaklık olurdu zaten. Tuz, vucudumun her zerresinde tuz hissediyordum ve susamıştım. Artık bir çölün ortasında olmakla bir denizin ortasında kalmak aynı şey. Bazen bir insana her sey aynı gelir. Gözlerimi kapattım oldugum yerden cok daha uzaklarda karanlık bir oda da yatarken geldin ve dokundun o tombul parmaklarınla. Kendime geldiğimde kahverengi gozlerin hadi uyan dermiscesine buğulu buğulu bana bakıyordu. Sevdam dedim yutkundum...
